Tłumaczenie z polskiego na norweski i z norweskiego na polski

polski norweski

Potrzebujesz przetłumaczyć kilka prostych zdań  z polskiego na norweski? Proszę bardzo, wypróbuj darmowe narzędzie online - iPrekladac.eu. Pomoże Ci przy nauce jak i w podróży zagranicę. Oszczędzi nieprzyjemności związanych z porozumiewaniem się i nie będziesz się już obawiać rozmowy z obcokrajowcem. Działa w każdym telefonie, także z systemem Android oraz w iPhonie i na komputerze.

 

Język polski

Język polski należy do języków zachodniosłowiańskich, tak jak czeski, słowacki czy serbołużycki. Należy do rodziny języków indoeuropejskich. Jeszcze w X wieku polski i czeski były niczym jeden język, potem zaczęły się rozdzielać. W XIV wieku Polacy i Czesi wciąż jeszcze się rozumieli. Polacy przyjęli od Czechów chrześcijaństwo i z tego powodu wiele terminów religijnych przypomina czeskie. W ciągu kilku wieków polski przyjął jednakże wiele obcych słów z łaciny, francuskiego, niemieckiego, czeskiego.

Po polsku mówi się nie tylko w Polsce, ale też w sąsiednich krajach i wielu miejscach na świecie.

Język norweski

Język norweski jest północnogermańskim językiem, którym mówią Norwegowie. Jest językiem urzędowym Norwegii (około 4,7 miliona obywateli). Jest wzajemnie zrozumiały dla języka duńskiego i szwedzkiego.

Podstawą dla powstania norweskiego w pierwszym tysiącleciu był język staronordyjski. Podczas duńskiego panowania, trwającego ponad 400 lat, język duński wpływał przede wszystkim na język mieszkańców miast i warstw wykształconych. Mieszkańcy prowincji mówili dialektami, w których zachowały się staronordyjskie elementy. Rozwój historyczny spowodował powstanie specyficznej sytuacji językowej, gdy obok siebie funkcjonowały dwie równoprawne formy pisanego języka norweskiego – obecnie nazywane bokm?l.

Do zapisu korzysta się z łacinki uzupełnionej o znaki ?, ? a ?. Gramatyka w odróżnieniu od staronordyskiej jest znacznie uproszczona, współczesny norweski ma zredukowaną fleksję, co daje mu w przeważającej części charakter języka analitycznego. Określony człon jest postpozytywny, szyk zdania jest ściśle określony, przeważnie typu SVO. Dla wymowy charakterystyczny jest melodyjny akcent połączony z dwojaką intonacją oraz długie samogłoski (w sylabach akcentowanych na zasadzie komplementarności długości).